De mens

Overal om ons heen merken we grote verzakelijkingen. Vooral de digitalisering is de afgelopen decennia enorm toegenomen. Er is bijna niets meer niet online. Of het nu om het kopen van producten gaat of de communicatie met familie en vrienden, om nieuwsconsumptie of bankieren. Internet en email zijn niet meer uit ons leven weg te denken. Er is geen kantoor waar niet op ieder bureau een computer staat en ook binnen huishoudens zijn vaak meerdere pc's te vinden. Hulp en service bij problemen gebeurt allemaal online, je krijgt bijna nergens meer gewoon een 'live stem' aan de telefoon. Betekent dit dat we 'de mens' aan het verliezen zijn? Doen wij ook zaken online zonder 'de mens' achter het merk of het bedrijf te kennen? Ik denk het niet. Sterker nog, het belang van de menselijke kant neemt de laatste tijd weer toe. U en ik blijven gewoon mensen en wij willen graag vertrouwen hebben in onze klanten en leveranciers. Hoe meer online, hoe moeilijker dat vertrouwen te krijgen (of te geven) is. Wij vinden het nu eenmaal prettig om de mensen waarmee we zaken doen, in de ogen te kijken. Een handdruk, even een praatje over alledaagse zaken "Vakantieplannen?". Dat hebben wij nodig. Dat geeft ons het zetje om iemand wel of niet te vertrouwen. Uiteraard heeft ons vak daar ook weer een mooie term voor: 'live communicatie', ofwel: ontmoeten en beleven. In de zakenwereld merken wij dat dit eigenlijk nooit weggeweest is. Het ontmoeten en beleven is eigenlijk nooit vervangen door internet, hoogstens aangevuld. Bedrijven deden aan relatiebeheer door dit jaar klanten en relaties uit te nodigen voor het EK voetbal in Zwitserland. Voetbalfan of niet, we gingen er massaal naar toe. Het kabinet dat in het begin van haar termijn er voor koos om 100 dagen 'live' het land in te gaan. Maar ook dichter bij huis, de opbloei van netwerken, platforms, partijen, noem maar op. Ontmoeten en beleven, meer dan ooit. Nee hoor. Alles kan misschien wel online nu, maar het live intermenselijke contact zal altijd een hoofdrol blijven spelen. Gelukkig maar.

Caroline van Doorn