Affectie of afschuw. Heerlijk.

‘Wat gebeurt hier toch allemaal?". Een argeloze Nederlander die in het buitenland woont, is half oktober 2009 een paar dagen op familiebezoek in Nederland en kijkt TV. Een kleine bank staat op het punt om te vallen. Waarom? Omdat die bank volgens velen op het scherpst van de snede zaken heeft gedaan. Met de vriendelijke woorden: ‘Luxe goederen voor iedereen binnen handbereik, ook voor de kleine man' zijn jarenlang peperdure kredieten en torenhoge hypotheken verstrekt. Doen andere banken ook, maar dit is anders. Dit is een bank die de naam draagt van de oprichter, voorzitter van het bestuur, gezicht, pater familias en ‘self-made-miljonair' Dirk Scheringa. En dat is anders. Meestal wordt een bank bestuurd door ‘echte bankiers'. Het zijn bastions van hoge heren. Zelfs wanneer een journalist met een populair boek een van die grootbanken een menselijk gezicht wil geven met de laatste CEO, dan nog is de bank veel en veel meer dan alleen die ene man. Zo niet in Wognum. DSB is Dirk Scheringa en Dirk Scheringa is DSB. Dirk is een ondernemer. En dat alleen al plaatst hem in een obscuur rijtje van mensen die door velen meteen argwanend worden bekeken. "Hij belde zelf naar de redactie van Quote om hoger in de lijst te komen!" Ondernemerschap staat in de linkse kerk nu eenmaal gelijk aan gebrek aan mededogen, egoïsme en zelfverrijking. Met z'n allen zitten we aan de buis gekluisterd om deze man van ‘boef' te zien veranderen in een aangeslagen echtgenoot en gebroken gezinshoofd voor de vele medewerkers van DSB die de dupe zijn van de meedogenloosheid van diezelfde linkse kerk door DSB bewust staatsteun te onthouden. Duizenden voetbalsupporters die met "Dirk bedankt!" uiting geven van compassie voor de man die hoogstwaarschijnlijk bij velen op de tribune voor meer dan gemiddelde financiële problemen heeft gezorgd, al is het alleen al doordat het DSB pasje het al een week niet meer doet. Onze bezoeker in Nederland is terecht verbaasd. Aan de ene kant hebben wij bewondering voor mensen die tegen het ‘establishment' schoppen en daar ook nog succesvol in zijn, aan de andere kant veroordelen wij de laaghartige wijze waarop diezelfde mensen over de ruggen van vele minder bedeelde mensen woekerwinsten behalen. Ergens daartussen zit de publieke opinie. Dirk als baas of boef, bewondering of veroordeling. Affectie of afschuw. Gevoed door de media. Die het ook niet weten, maar gewoon verslag doen van deze grote tweestrijd. Met heel veel overgave overigens. Ik hoop dat het zo blijft. Die tweestrijd is mooi en levert bijzonder communicatievoer op.